Twórczość niewielu artystów słowiańskich budzi tak głębokie zainteresowanie, jak dorobek artystyczny twórcy polskiej szkoły kompozytorskiej XX wieku Karola Szymanowskiego (1882–1937). Jednak jego postać twórcza pozostaje w wielu aspektach tajemnicza. Być może jest ona w pewnym stopniu irracjonalna i do końca niezrozumiała. (Anatolij Kalenychenko)

Karol Szymanowski był Polakiem, poddanym rosyjskim, którego „małą ojczyzną” była Ukraina, a przeznaczonym mu było stać się ogniwem w łańcuchu niezliczonych pokoleń najpiękniejszych, najgenialniejszych twórców wielkiej wspólnoty – kultury. (Tereza Chylińska)

Nowatorskie i tradycyjne elementy w oryginalny sposób przełamały się przez pryzmat myślenia prawdziwie narodowego artysty, który stał u początków polskiej szkoły kompozytorskiej XX wieku i otworzył nowy rozdział w jej rozwoju. (Hanna Serebenko)

Kompozytor czytał w sześciu językach europejskich (oprócz polskiego – rosyjskim, niemieckim, francuskim, angielskim i włoskim), miał szerokie zainteresowania – od starożytności i średniowiecza po najnowsze nurty epoki modernizmu – symbolizm, akmeizm i futuryzm. (Dmytro Polaczok)

Twórczość Szymanowskiego zachwyca swoją różnorodnością. Był niezwykle wrażliwy na trendy swoich czasów, chłonął i na swój sposób przetwarzał różnorodne wpływy. Impresjonistyczna, subtelna faktura dźwiękowa współgrała w jego palecie z romantycznym patosem, heroiczną patetyką, wyostrzoną ekspresją... Wydawało się, że żył jednocześnie w kilku epokach. Świat antycznych mitów i biblijnych legend był mu tak samo bliski, jak rycerskie średniowiecze, jak archaika ludowego folkloru, jak poetyckie marzenia i senne wizje, zapisane w legendach, baśniach, epickich poematach różnych narodów. (Maryna Czerkaszyna-Gubarenko)

Jeśli istnieje duch światła, ognia i płomienia – to Szymanowski jest nim, jest prawdziwym duchowym bratem płonących mistycznych poetów Iranu. (Kaikhosru Shapurji Sorabji)